Αναρτήσεις

"ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ"

Εικόνα
28 Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.  29 ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ,  ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ,  καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·  30 ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν. *** 28 Ελάτε σ' εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι,  κι εγώ θα σας αναπαύσω.  29 Σηκώστε πάνω σας τον ζυγό μου πάνω σας  και διδαχτείτε από εμένα/από το δικό μου παράδειγμα,  γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά,  και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας.  30 Γιατί ο ζυγός μου είναι απαλός και το φορτίο μου ελαφρό».
Ματθαίος 11:28-30



Τόσο γνωστό και χιλιοειπωμένο το συγκεκριμένο απόσπασμα από τον Ματθαίο για τον ζυγό του Χριστού που ξεκουράζει, ώστε όταν ο Κ. το ανέφερε, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. 

"Αχά, αυτό το εδάφιο πάλι." σκεφτόμουν "Τι είναι πια, αυτή η ξεκούραση; Πατάς ένα μαγικό κουμπί και αφήνεις τον βαρύ ζυγό και παίρνεις τον ζυγό του Χριστού; Τι είναι ο ζυγός; Δε φτάνει …

αφανής ήρωας #1

Εικόνα
Όταν ο Ιησούς άκουσε τα νέα για τον θάνατο του ξαδέρφου του, Ιωάννη, αποσύρθηκε σε έναν έρημο τόπο. Πλήθος κόσμου, όμως, πληροφορήθηκε την άφιξη του και πήγαν να τον συναντήσουν. Ο Ιησούς τους σπλαχνίστηκε και θεράπευσε τους ασθενείς. Οι ώρες περνούσαν και οι άνθρωποι δεν έφευγαν παρόλο που η ώρα του φαγητού είχε περάσει προ πολλού. Φαγητό δεν υπήρχε παρά μόνο 5 ψωμάκια και 2 ψαράκια που πρόσφερε ένα παιδί. Κι όμως, αυτά ήταν υπεραρκετά...
Ώρες ώρες σκέφτομαι, αν έδινα εγώ το μικρό μου τάλαντο, τα λίγα μου ψωμάκια και ψαράκια και ο Θεός να ευλογούσε, δε θα ήθελα κι εγώ λίγη δόξα από το θαύμα; Δε θα καυχιόμουν στους φίλους μου πώς ήμουν κι εγώ αυτόπτης μάρτυρας, πώς είχα ψαρέψει αυτά τα ψάρια, πώς είχα ζυμώσει τα ψωμάκια, πώς αποφάσισα να δώσω ότι είχα χωρίς να αισθάνομαι πείνα από την μεγάλη μου πίστη.. και διάφορα άλλα μεγαλόστομα...
Αλλά αυτός ο νεαρός με σοκάρει με την ταπείνωσή του. Πόσο μικρός και πόσο αφανής έμεινε. Από την προσφορά του έγινε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα ever …

Πρόσωπο με πρόσωπο

Εικόνα
Βλεπόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο,
                Κύριε· τόσο είσαι κοντά μου.
                Όταν ανοίγω το παράθυρό όποια
                ώρα κι αν είναι, βλεπόμαστε.
                Έχω τα μάτια μου κι έχεις κι εσύ
                όλου του γύρω μας κόσμου
                τα μάτια. Τα λουλούδια με βλέπουν.
                Κάθε που αγκαλιάζω έναν
                άνθρωπο, Κύριε, θαρρώ
                πως κρεμιέμαι από το λαιμό σου.




Νικηφόρος Βρεττάκος, Ηλιακός λύχνος, 1984

Σαν Να Μην Έπρεπε…

Εικόνα
29-3-2016,  η Τρίτη της επιστροφής

Έκλαιγαν γελούσαν κι έκλαιγαν έπαιζαν, έτρεχαν, ξενυχτούσαν με τους φίλους τους κι οι μαμάδες να φωνάζουν: «ήρθε η ώρα για ύπνο» -κι όλα αυτά πίσω απ’ τα κάγκελα– πόσοι κόσμοι υπάρχουν Κύριε? πόσοι? και πώς πηδώ απ’ τον έναν στον άλλον με τόση και τέτοια ευκολία;
Ήσουν τα δάκρυά Του ήσουν το γέλιο Του –άγγιξες  λίγο την καρδιά Του– ήσουν μαζί Του. είπες, είναι τόπος ιερός  – προσκύνημα– το σημείο που απορροφά όλου του κόσμου τον πόνο όλη τη θλίψη που εγώ δεν ζω. στην αυλή μας, είπες –στην αυλή μου– η θάλασσα ματωμένη τα χέρια μας λερωμένα με αίμα –τα  χέρια μου–
κι εσύ? πώς συνεχίζεις να ζεις? πώς κοιμάσαι και ξυπνάς κι ανασαίνεις? πώς συνεχίζεις? σαν την ομορφιά που συνεχίζει τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα η πιο όμορφη αυγή το πιο ωραίο κελάηδισμα κι ο ήλιος να βγαίνει ξανά – και ξανά – και ξανά – και ξανά κι η θάλασσα να συνεχίζει να ’ναι όμορφη Γιατί?
σαν αυτός ο πόνος να ’ναι τόσο παράταιρος τόσο αταίριαστος – τόσο άκυρος …σαν να μην έπρεπε να υπά…

Γιορτάζω σήμερα...

Ποιο ήταν το πρόβλημα του μεγάλου αδερφού του ασώτου; δεν μπορούσε να γιορτάσει με τη χαρά των γύρω του. Και πώς να γιορτάσει αφού μια φορά όπως λέει κι ο ίδιος δεν είχε γιορτασει ούτε καν για τον εαυτό του;; Τελικά μερικές φορές στη ζωή είναι καλό βγούμε από τη μιζέρια τριγύρω μας και να γιορτάσουμε. Μικρές καθημερινές γιορτές. Να προετοιμάσεις και να φας το φαγητό της ημέρας με γιορτινή διάθεση και μ' ευγνωμοσύνη. Να φορέσεις τα καλά σου και να πας μια βόλτα. Να καλέσεις τους ανθρώπους που θέλεις στη ζωή σου κι απλά να μιλήσετε.Κάθε νέα μέρα μας μια γιορτή...

Αληθινά ζωντανή

Εικόνα
Σαν το ελάφι το διψασμένο που ζητά να πιει νερό,  η ψυχή μου ποθεί Εσένα Κυριε,  Σε αγαπώ. Μόνο Εσύ είσαι η ζωή. 
Μόνο Εσυ η ανάπαυση.  Η ψυχή μου ποθεί Εσένα Κύριε,  Σε αγαπώ...





Όλη μου η ύπαρξη νιώθει αυτήν την ανάγκη. Να πιει από το δροσερό νερό που πηγάζει από τον ίδιο τον Θεό. Αυτό το νερό που ξεδιψά από ανώφελες έγνοιες. Όλη μου η ψυχή ποθεί να ξεκουραστεί στην δροσιά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Γιατί τελικά τι άλλο να επιθυμείς εκτός από τη γλυκιά Του παρουσία στα απλά καθημερινά πράγματα της ζωής;

Και αυτή η παρουσία της αγάπης του Θεού δεν αλλάζει μόνο το πώς βλέπεις τον κόσμο, αλλά σου αλλάζει τον ίδιο σου τον κόσμο. Καθώς βρίσκεσαι στην παρουσία Του, βιώνεις μια νέα πραγματικότητα που είναι δύσκολο να σ' αφήσει ίδιο. Βλέπεις τη λεπτότητα, τη ζεστασιά, την τρυφερότητα, την κατανόηση, την ίδια την αγάπη. Εκεί όχι απλά αντιλαμβάνεσαι, αλλά βιώνεις μια ριζοσπαστική πρόταση για ζωή.


Όλα αυτά δεν ξέρω αν ακούγονται πρακτικά. Στο μυαλό μου μοιάζουν πολύ πρακτικά. Είμαι…

Ημέρα πρώτη

Εικόνα
Λένε, ζήσε την κάθε σου μέρα σαν να 'ταν η τελευταία σου. Αλλά εγώ ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη μου. 
Ξανανακαλύπτω τον ήλιο, ξανανακαλύπτω τ'αστέρια, το φεγγάρι, τα σύννεφα, τον ουρανό, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα πουλιά, τους ανθρώπους.

Ξαναβλέπω τον ήλιο πώς, μένοντας ακλόνητος στη θέση του πάντα, ξεκινά κάθε πρωί με λαχτάρα να διαγράφει λαμπερά την πορεία του επάνω απ' τη γη μόνο και μόνο για να σβήσει και πάλι στην άλλη άκρη της.
Ξανακοιτάζω τ'αστέρια που κάθε βράδυ φέγγουν μυριάδες στέλνοντας μηνύματα γραμμένα από αιώνες, έχοντας ίσως τερματίσει ήδη τη ζωή τους. 
Ξαναβλέπω το φεγγάρι που μ'όλες τις στροφές και τις βόλτες που κάνει γύρω από τη γη, πότε δείχνει το ίδιο πάντα λαμπερό πρόσωπό του και πότε ντροπαλά κρύβοντας το στις σκιές χάνεται. 
Ξαναβλέπω τα σύννεφα πώς σχηματίζοντας σχήματα, ταξιδεύουν σε ομάδες, όλα προορισμένα σταγόνες απαράλλακτες να γίνουν ή και νιφάδες ξεχωριστές η καθεμία. 
Ξαναβλέπω τον ουρανό και την απεραντοσύνη του, που παρ…