Πρόσωπο με πρόσωπο

                Βλεπόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο,
                Κύριε· τόσο είσαι κοντά μου.
                Όταν ανοίγω το παράθυρό όποια
                ώρα κι αν είναι, βλεπόμαστε.
                Έχω τα μάτια μου κι έχεις κι εσύ
                όλου του γύρω μας κόσμου
                τα μάτια. Τα λουλούδια με βλέπουν.
                Κάθε που αγκαλιάζω έναν
                άνθρωπο, Κύριε, θαρρώ
                πως κρεμιέμαι από το λαιμό σου.




Νικηφόρος Βρεττάκος, Ηλιακός λύχνος, 1984

Σαν Να Μην Έπρεπε…

29-3-2016, 
η Τρίτη της επιστροφής


Έκλαιγαν
γελούσαν κι έκλαιγαν
έπαιζαν, έτρεχαν, ξενυχτούσαν με τους φίλους τους
κι οι μαμάδες να φωνάζουν: «ήρθε η ώρα για ύπνο»
-κι όλα αυτά πίσω απ’ τα κάγκελα–
πόσοι κόσμοι υπάρχουν Κύριε? πόσοι?
και πώς πηδώ απ’ τον έναν στον άλλον με τόση και τέτοια ευκολία;

Ήσουν τα δάκρυά Του
ήσουν το γέλιο Του –άγγιξες  λίγο την καρδιά Του–
ήσουν μαζί Του.
είπες, είναι τόπος ιερός  – προσκύνημα–
το σημείο που απορροφά όλου του κόσμου τον πόνο
όλη τη θλίψη που εγώ δεν ζω.
στην αυλή μας, είπες –στην αυλή μου–
η θάλασσα ματωμένη
τα χέρια μας λερωμένα με αίμα –τα  χέρια μου–

κι εσύ?
πώς συνεχίζεις να ζεις? πώς κοιμάσαι και ξυπνάς κι ανασαίνεις?
πώς συνεχίζεις?
σαν την ομορφιά
που συνεχίζει
τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα
η πιο όμορφη αυγή
το πιο ωραίο κελάηδισμα
κι ο ήλιος να βγαίνει
ξανά – και ξανά – και ξανά – και ξανά
κι η θάλασσα να συνεχίζει να ’ναι όμορφη
Γιατί?

σαν αυτός ο πόνος να ’ναι τόσο παράταιρος
τόσο αταίριαστος – τόσο άκυρος
…σαν να μην έπρεπε να υπάρχει…

δεν είναι η ομορφιά που μας κοροϊδεύει τελικά…



και έδωκεν η θάλασσα τους εν αυτή νεκρούς
και ο θάνατος και ο Άδης έδωκαν τους εν αυτοις νεκρούς
και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτού και ο θάνατος και ο Άδης ερρίφθησαν εις την λίμνην του
πυρός. ούτος είναι ο θάνατος ο δεύτερος
Απ 20:13-14


και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν
διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε
και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον
και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού λέγουσαν: ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων
και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού και αυτός ο Θεός θέλει είσαι μετ’ αυτών Θεός αυτών και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών
και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλει υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον
Απ 21:1, 4


Δαν

Γιορτάζω σήμερα...

Ποιο ήταν το πρόβλημα του μεγάλου αδερφού του ασώτου; δεν μπορούσε να γιορτάσει με τη χαρά των γύρω του. Και πώς να γιορτάσει αφού μια φορά όπως λέει κι ο ίδιος δεν είχε γιορτασει ούτε καν για τον εαυτό του;;

Τελικά μερικές φορές στη ζωή είναι καλό βγούμε από τη μιζέρια τριγύρω μας και να γιορτάσουμε. Μικρές καθημερινές γιορτές.

Να προετοιμάσεις και να φας το φαγητό της ημέρας με γιορτινή διάθεση και μ' ευγνωμοσύνη. Να φορέσεις τα καλά σου και να πας μια βόλτα. Να καλέσεις τους ανθρώπους που θέλεις στη ζωή σου κι απλά να μιλήσετε.

Κάθε νέα μέρα μας μια γιορτή...

Αληθινά ζωντανή

Σαν το ελάφι το διψασμένο που ζητά να πιει νερό, 
η ψυχή μου ποθεί Εσένα Κυριε, 
Σε αγαπώ.
Μόνο Εσύ είσαι η ζωή. 

Μόνο Εσυ η ανάπαυση. 
Η ψυχή μου ποθεί Εσένα Κύριε, 
Σε αγαπώ...






Όλη μου η ύπαρξη νιώθει αυτήν την ανάγκη. Να πιει από το δροσερό νερό που πηγάζει από τον ίδιο τον Θεό. Αυτό το νερό που ξεδιψά από ανώφελες έγνοιες. Όλη μου η ψυχή ποθεί να ξεκουραστεί στην δροσιά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Γιατί τελικά τι άλλο να επιθυμείς εκτός από τη γλυκιά Του παρουσία στα απλά καθημερινά πράγματα της ζωής;

 
Και αυτή η παρουσία της αγάπης του Θεού δεν αλλάζει μόνο το πώς βλέπεις τον κόσμο, αλλά σου αλλάζει τον ίδιο σου τον κόσμο. Καθώς βρίσκεσαι στην παρουσία Του, βιώνεις μια νέα πραγματικότητα που είναι δύσκολο να σ' αφήσει ίδιο. Βλέπεις τη λεπτότητα, τη ζεστασιά, την τρυφερότητα, την κατανόηση, την ίδια την αγάπη. Εκεί όχι απλά αντιλαμβάνεσαι, αλλά βιώνεις μια ριζοσπαστική πρόταση για ζωή.


Όλα αυτά δεν ξέρω αν ακούγονται πρακτικά. Στο μυαλό μου μοιάζουν πολύ πρακτικά. Είμαι, δηλαδή, ένας πεπερασμένος άνθρωπος και ξέρω πως όταν αφήνομαι σε Εκείνον μπορώ να ζω αληθινά. Όχι μια τέλεια ζωή, αλλά μία αληθινή ζωή στην παρουσία Του.



Ημέρα πρώτη

Λένε, ζήσε την κάθε σου μέρα σαν να 'ταν η τελευταία σου. Αλλά εγώ ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη μου. 

Ξανανακαλύπτω τον ήλιο, ξανανακαλύπτω τ'αστέρια, το φεγγάρι, τα σύννεφα, τον ουρανό, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα πουλιά, τους ανθρώπους.


Ξαναβλέπω τον ήλιο πώς, μένοντας ακλόνητος στη θέση του πάντα, ξεκινά κάθε πρωί με λαχτάρα να διαγράφει λαμπερά την πορεία του επάνω απ' τη γη μόνο και μόνο για να σβήσει και πάλι στην άλλη άκρη της.

Ξανακοιτάζω τ'αστέρια που κάθε βράδυ φέγγουν μυριάδες στέλνοντας μηνύματα γραμμένα από αιώνες, έχοντας ίσως τερματίσει ήδη τη ζωή τους. 

Ξαναβλέπω το φεγγάρι που μ'όλες τις στροφές και τις βόλτες που κάνει γύρω από τη γη, πότε δείχνει το ίδιο πάντα λαμπερό πρόσωπό του και πότε ντροπαλά κρύβοντας το στις σκιές χάνεται. 

Ξαναβλέπω τα σύννεφα πώς σχηματίζοντας σχήματα, ταξιδεύουν σε ομάδες, όλα προορισμένα σταγόνες απαράλλακτες να γίνουν ή και νιφάδες ξεχωριστές η καθεμία. 

Ξαναβλέπω τον ουρανό και την απεραντοσύνη του, που παραμένει εκεί πάνω ανεξιχνίαστος κι επάνω του περπατάνε και προβάλλουν όλα ετούτα κι όλα αυτά τα χωράει στο πλάτος της αγκάλης του.


Ξαναβλέπω και θαυμάζω τη θάλασσα πώς παλεύει συνεχώς με τον εαυτό της, χωρίς ποτέ να τον ξεπερνά, σε έναν αγώνα με άλογα τα κύματα και ηνίοχο τον άνεμο. 

Ξαναβλέπω τα δέντρα πώς ορθώνονται καμαρωτά επάνω στις ρίζες τους, λυγίζοντας όμως ενίοτε, συναντώντας τον ίδιο καβαλιέρο, τον άνεμο. 

Ξαναβλέπω τα πουλιά που δαμάζοντάς τον πετάνε ανέμελα από κλαρί σε κλαρί κι από βράχο σε βράχο. 

Ξαναβλέπω τους ανθρώπους πώς μέσα σ'όλα αυτά κι αυτοί είναι εκεί. Άνδρες και γυναίκες, νέοι και γέροι, καινούριοι και παλιοί. Άγνωστοι όλοι μα και οικείοι, προβλεπόμενοι και συνάμα απρόβλεπτοι από την πρώτη μέρα. 

Κι όλα αυτά θυμάμαι φτιάχτηκαν για Σένα!


JohnV 


"θα δειπνήσω'

Δες με, στέκομαι μπροστά στην πόρτα και χτυπώ. 
Αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και μ' ανοίξει την πόρτα, 
θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του, 
κι αυτός μαζί μου.
Αποκάλυψη 3:20





Διαβάζοντας αυτό το χωρίο σήμερα, σκεφτόμουν τη μεγάλη αντίθεση. Υπάρχουν άνθρωποι με έντονη τάση να ανακατεύονται στη ζωή μας, χωρίς να σέβονται τα όρια μας, με αποτέλεσμα να κλεινόμαστε στον εαυτό μας για να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητά μας.


Αντίθετα, ο Ιησούς απλά προσκαλεί. Δεν εισβάλει. Δεν απαιτεί. Δεν χειραγωγεί. Χτυπά την πόρτα και περιμένει. Κι όταν εμείς του ανοίξουμε μας κάνει το τραπέζι. Γιατί μόλις φάμε μαζί Του, γευτούμε την συντροφιά του, βρίσκουμε ξανά τη ζωή. Τον εμπιστευόμαστε. Κι έτσι σιγά σιγά αφηνόμαστε να αγαπήσουμε ξανά τη ζωή, τους ανθρώπους και τον ίδιο τον Θεό.


Enough is enough...

Πάντοτε αντιλαμβανόμουν ότι άλλο οι ενοχές κι άλλο ο έλεγχος του Αγίου Πνεύματος. Αλλά αυτές τις μέρες πάλι ένιωσα έντονα τη διαφορά όταν συνειδητοποίησα ότι για κάποια πράγματα δεν τολμούσα να συγχωρήσω τον εαυτό μου και ένιωθα ενοχές. Τελειομανία κι άγιος ο Θεός!

Στις ενοχές βλέπεις το λάθος σου και νιώθεις άχρηστη... Ενώ όταν είναι το Άγιο Πνεύμα που σε ελέγχει χαμογελάς, σηκώνεις το κεφάλι και ευχαριστείς τον Θεό που στο δείχνει και του ζητάς να σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις. Κάθε λάθος γίνεται ελπίδα πως ο Θεός σε μεταμορφώνει στην εικόνα Του. Δε σε έχει αφήσει, ακόμα ασχολείται μαζί σου.

Και ξέρεις ο Θεός μας, δεν είναι Θεός τέλειων ανθρώπων, αλλά είναι Θεός των συντριμμένων ανθρώπων που αποφασίζουν να Του παραδωθούν και να περπατήσουν στο δικό Του μονοπάτι.


Πείνα για τον Θεό - George Verwer



Αγαπώ αυτό το βιβλίο για τη ζωντάνια του, τη απλότητα του και την ικανότητα να εμπνέει. Ο George Verwer μας καλεί να βγούμε από τη διχασμένη ζωή μας, την μοιρασμένη ανάμεσα στον Θεό και στον κόσμο, να εμπιστευτούμε τον Θεό και να τον αφήσουμε να δράσει σε κάθε πτυχή της ζωής μας. "Το Πνεύμα θέλει να μορφώσει άτομα που να μοιάζουν με τον Ιησού Χριστό", όχι απλούς θρησκευόμενους. Μία ζωή πίστης και αυταπάρνησης είναι εφικτή μόνο όταν είμαστε πλήρεις εν Χριστώ, όταν αυτός μας είναι αρκετός. Τότε θα ζήσουμε μια αληθινή επανάσταση στη ζωή μας.

Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον




Ψαλμός ρβ΄ 102

Ευλόγει η ψυχή μου, τον Κύριον και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού.
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και μή επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού.
Τον ευϊλατεύοντα πάσας τας ανομίας σου, τον ιώμενον πάσας τας νόσους σου.
Τον λυτρούμενον εκ φθοράς την ζωήν σου, τον στεφανούντα σε εν ελέει και οικτιρμοίς.

Τον εμπιπλώντα εν αγαθοίς την επιθυμίαν σου, ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης σου.
Ποιών ελεημοσύνας ο Κύριος και κρίμα πάσι τοις αδικουμένοις.
Εγνώρισε τας οδούς αυτού τω Μωϋσή, τοις υιοίς Ισραήλ τα θελήματα αυτού.
Οικτίρμων και ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος· ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνιεί.
Ού κατά τας ανομίας ημών εποίησεν ημίν, ουδέ κατά τας αμαρτίας ημών ανταπέδωκεν ημίν.
Ότι κατά το ύψος του ουρανού από της γης εκραταίωσε Κύριος το έλεος αυτού επί τους φοβουμένους αυτόν.
Καθόσον απέχουσιν ανατολαί από δυσμών, εμάκρυνεν αφ΄ ημών τας ανομίας ημών.
Καθώς οικτείρει πατήρ υιούς, ωκτείρησε Κύριος τους φοβουμένους αυτόν, ότι αυτός εγνω το πλάσμα ημών, εμνήσθη ότι χούς έσμεν.

΄Ανθρωπος, ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει.

Ότι πνεύμα διήλθεν εν αυτώ και ούχ υπάρξει και ουκ επιγνώσεται έτι τον τόπον αυτού.
Το δε έλεος του Κυρίου από του αιώνος και έως του αιώνος επί τους φοβουμένους αυτόν.
Και η δικαιοσύνη αυτού επί υιοίς υιών, τοις φυλάσσουσι την διαθήκην αυτού και μεμνημένοις των εντολών αυτού του ποιήσαι αυτάς.
Κύριος εν τω ουρανώ ητοίμασε τον θρόνον αυτού και η βασιλεία αυτού πάντων δεσπόζει.
Ευλογείτε τον Κύριον, πάντες οι άγγελοι αυτού, δυνατοί ισχύϊ ποιούντες τον λόγον αυτού, του ακούσαι της φωνής των λόγων αυτού.

Ευλογείτε τον Κύριον, πάσαι αι δυνάμεις αυτού, λειτουργοί αυτού οι ποιούντες το θέλημα αυτού.
Ευλογείτε τον Κύριον, πάντα τα έργα αυτού, εν παντί τόπω της δεσποτείας αυτού· ευλόγει η ψυχή μου, τον Κύριον.

Τι Χρειάζεται να Γνωρίζουν οι Χριστιανοί για τη Διανοητική Υγεία

 

Αγαπητή Εκκλησία,

ο καρκίνος μπορεί να είναι θανατηφόρος, το ίδιο και η κατάθλιψη.

Το ίδιο και το σκοτάδι και η ντροπή και το συνθλιπτικό στοίβαγμα χιλίων σκελετών, χιλίων μυλόπετρων, χιλίων εσωτερικών κολάσεων.

Θα μπορούσαμε να σου πούμε αυτό το οποίο γνωρίζουμε.

Ότι - η κατάθλιψη είναι σαν ένα δωμάτιο περικυκλωμένο από φλόγες και δεν μπορείς να ανασάνεις γιατί ο δηλητηριασμένος καπνός σε πνίγει σε βαθμό παράλυσης - και η αυτοκτονία είναι η απόφαση ότι δεν υπάρχει καμία διέξοδος παρά να πηδήξεις κατευθείαν έξω από το κτίριο που καίγεται.

Ότι όταν η αθέατη εσωτερική πυρκαγιά τελικώς κάψει με φλόγα ανυπόφορη - πιστεύεις ότι μια απεγνωσμένη εφόρμηση από τις φλόγες και την γη των ζωντανών, μοιάζει το μικρότερο μεταξύ δύο ανυπόφορων κακών.

Αυτό σκέφτεσαι - ότι αν εκτελούσες τον εαυτό σου, θα έκανες σε όλους χάρη.

Εγώ είχα προγραμματίσει την δική μου (εκτέλεση) για μια Παρασκευή.

Η Θερμοκοιτίδα

... Ο καθένας ας προσέχει πώς χτίζει.
Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο
εκτός από αυτό που υπάρχει
και που είναι ο Ιησούς  Χριστός.
Τώρα αν κάποιοι χτίζουν πάνω σ' αυτό το θεμέλιο
με χρυσάφι ή ασήμι ή πολύτιμα πετράδια,
με ξυλεία, χορτάρι ή άχυρο,
η δουλειά του καθενός θα φανεί ...
Α' Κορινθίους 3:10-13

Θερμοκοιτίδα: ένα μέρος στο οποίο εισάγονται τα πρόωρα μωρά για λίγους μήνες, μέχρι να είναι έτοιμα να επιβιώσουν στις φυσικές συνθήκες. Δεν είναι όμως αυτό το φυσικό περιβάλλον που ένα παιδί μεγαλώνει. Και οι γονείς αγωνιούν πότε θα το βγάλουν από 'κει και θα το κρατήσουν στα χέρια τους, να μοιραστούν την αγάπη τους μαζί του.

Ωστόσο, συχνά είναι βολικό και ακόμα κι ενήλικες επιλέγουμε να μπούμε μέσα σε μια τέτοια θερμοκοιτίδα, σε μία "πνευματική θερμοκοιτίδα", στην οποία επιδιώκουμε η σάρκα μας να τρέφεται, να αναπτύσσεται, να προσλαμβάνει όλα τα απαραίτητα «θρεπτικά συστατικά» με τρόπο τεχνικό και μηχανικό, αλλά την ίδια στιγμή το πνεύμα μας είναι κυριολεκτικά ζωντανό-νεκρό, έχει παραλύσει κι αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα.

Και κάπου εκεί, μέσα σε μία τέτοια κατάσταση, έρχεται ο Ιησούς και σου ζητά να τον κάνεις ΚΥΡΙΟ σε κάθε τομέα της ζωής σου, να του αφιερώσεις ολόκληρη τη ζωή σου για να αφαιρέσει αυτή τη θερμοκοιτίδα και επιτέλους να βγεις έξω στις φυσικές συνθήκες, να αρχίσεις σιγά-σιγά να εισπνέεις φρέσκο οξυγόνο. Μας ζητά να κάνουμε σχέση με τον Πατέρα μας, τον αληθινό μας γονιό.

Αφήνεις τη μηχανική υποστήριξη κι αρχίζεις να λαμβάνεις κατευθείαν από 'Κείνον και να τρως αληθινά, να ζεις αληθινά. Αντιλαμβάνεσαι πως οι νέες συνθήκες που καλείσαι να ζήσεις είναι ακριβώς αντίστροφες από όσες ζούσες έως τώρα: αναπτύσσεται το πνεύμα σου, τρέφεται, δυναμώνει, αλλά η σάρκα σου παραμένει ζωντανή-νεκρή. 

Πόσο λαχταρά ο Πατέρας μας να βγούμε από τη θερμοκοιτίδα 
και να μείνουμε έξω από αυτήν -χωρίς να ξανασφηνώσουμε. 
Και πόσο το λαχταράμε και εμείς, να Τον γνωρίσουμε, να επικοινωνήσουμε μαζί Του, να νιώσουμε την αγάπη Του, την αγκαλιά Του, το άγγιγμα Του, την καθοδήγησή Του! 
Δε μας έπλασε για να ζούμε σε θερμοκοιτίδες                                       

                                                                                               I.K.

Άγγιξέ με για να ζήσω ξανά

Πόσες φορές δεν κράτησες την καρδιά μου στη παλάμη Σου
           για να μην πέσει κάτω και γίνει χίλια κομμάτια;
    Πόσες φορές δεν με κράτησες απ'το χέρι
           για να μη σωριαστώ στο χώμα όταν σκόνταψα;
Πόσες στάλες ΑΊΜΑ έχυσες για να με κουβαλήσεις μέχρι το τέλος;

Δεν προσμένω να το βρω..δεν θ'αντέξω, θα χαθώ.
Προτιμώ απλώς να το ζήσω,
       να το ξετυλίξω το κουτί αυτό, τον θησαυρό,
                 το κέρδισες για μένα εκεί πάνω στο ξύλο αυτό το παγερό,
ΔΥΝΑΤΟΣ μέχρι το τέλος.

Πώς γυαλίζει στ'αλήθεια.
Τ'ανοίγω και.. χρώματα και αρώματα και σχέδια πολλά. Μικρή που είμαι!
Τρέχω,
   γελάω,
      πηδάω,
        κλαίω,
          ενθουσιάζομαι
και Σε κοιτάζω ξανά και ξανά και ξανά και ξανά..

Σαστίζω γιατί ξέρω την αλήθεια.

Με τόση Αγάπη στόλισες τον θησαυρό μου
γιατί ποθούσες το χαμόγελό μου να δεις, να παίζω και να ζω πάλι απ'την αρχή.
Μόνο αυτό Σε ένοιαζε.
Η δική μου χαρά μόλις το πάρω. ΤΟ ΔΏΡΟ.
Πόσες φορές δεν κίνησες το Σύμπαν όλο για ν'ακούσω τον παλμό της καρδιάς Σου
και να μπορέσω να χορέψω και πάλι;

Tina Johnson

Όχι άλλο όπιο :Ρ


Και κάπου εκεί στην απεγνωσμένη προσπάθεια τ' ανθρώπου να προσεγγίσει τον Θεό, Εκείνος ο ίδιος αποφασίζει να προσεγγίσει τον άνθρωπο. 


Κατεβαίνει ως άνθρωπος και ριζοσπαστικά διακηρύττει πως είναι η Αλήθεια. Κι έτσι, για πρώτη φορά, η Αλήθεια παύει να είναι μία ιδέα, παύει να είναι μία φιλοσοφία, παύει να είναι ό,τι χωράει ο νους μας, αλλά η Αλήθεια ενσαρκώνεται σε ένα Πρόσωπο.



Έτσι, οι κοσμοθεωρίες, η θρησκεία ή το δόγμα μας παύουν να είναι απόλυτες ιδέες κι ανθρώπινα δόγματα κι αντικαθιστώνται από ένα ζωντανό πρόσωπο, ενός ενσαρκωμένου Θεού που κατάργησε τους τύπους, κατάργησε τους νόμους και σύστησε έναν νέο δρόμο που περνά μέσα από τα δικά Του βήματα, τα βήματα της αγάπης, της υπακοής, της θυσίας και της ταπείνωσης. Βήματα που μπορούν να περπατηθούν, μονάχα κι αποκλειστικά μέσα σε μία αληθινή σχέση κοινωνίας μαζί Του.



Θα με βρίσκεις

"Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα
κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει..."
Άνοιξα τα μάτια με τους ψιθύρους του ποιητή στ' αυτιά μου και συνέχισα τις σβούρες στο κρεβάτι μουρμουρώντας το σύνθημα. "Ειρήνη είναι... Ειρήνη είναι... Ειρήνη είναι..." Μέχρι που συνειδητοποίησα πως η ώρα ήταν περασμένη, το ξύπνητήρι είχε ήδη κλείσει κάπου στον ύπνο μου κι ότι τα ρούχα κρέμονταν ακόμα στην ντουλάπα. "Θ' αργήσω", σκέφτηκα και τινάχτηκα.

Όχι, δεν ήταν ούτε Σαββατοκύριακο, ούτε πρώτη, μεσαία ή τελευταία εργάσιμη της εβδομάδας, αλλά μία απ' αυτές τις δύο τις ουδέτερες μέρες. Ήταν Τρίτη. Τίποτα ιδιαίτερο δεν είχε ποτέ η Τρίτη κι απορούσα γιατί ο ποιητής να έσπασε σήμερα την εκκωφαντική ησυχία των λέξεων. Κι ο ουρανός; Είναι παράξενος σήμερα. Δεν τον περιέγραψε έτσι το δελτίο. Ηλιοφάνεια, άπνοια και υψηλή θερμοκρασία. Γιατί λοιπόν, να φυσάει; Γιατί να μου χορεύει το φόρεμα; "Μα στάσου, στάσου. Άφησε την πολυλογία και κοίτα! Κάποιος φαίνεται να έχασε κάτι". Κοιτώ δεξιά, κοιτώ αριστερά, κανείς δεν με βλέπει. Σκύβω και σηκώνω προσεκτικά με τα δύο μου χέρια ένα μικρό, ξύλινο κουτί. "Για να μαζεύεις τις λέξεις σου", είχε σκαλιστεί στην επάνω πόρτα του. "Για φαντάσου", χαμογέλασα.

Ανασήκωσα το κεφάλι μου να συνεχίσω το δρόμο και αντίκρισα από παντού γύρω τριγύρω να με κυκλώνει μία θάλασσα που με πλημμύριζε χωρίς να με καταβρέχει. Σε κάθε της κύμα έψαχνα κοχύλια για το κουτί μου. Και είχε πολλά. "Φανάρι", "τυφλός", "δρόμος", "γιαγιά", "πεζόδρομος" "ζητιάνος". Και μετά πάλι "φοιτήτρια", "γράμμα", "κουλουρτζής", "γκραφιτάς", "ονειροπόλος". Ύστερα "αγάπη", "πόνος", "αγώνας", "εμπιστοσύνη", "δικαιοσύνη". Τι συμβαίνει; Σαν να βλέπω για πρώτη φορά. Σαν να κολυμπώ για πρώτη φορά μέσα σ' αυτόν το δρόμο που κάθε μέρα περπατούσα. Καθένας στο φανάρι περνά βιαστικά. Μα καθένας κρύβει και μια ιστορία, την ιστορία του κάτω από την άμμο. Κι η ιστορία του δεν μπορεί να ειπωθεί στα βιαστικά.

Καθώς ο αέρας μου φλόγιζε την πλάτη, συνέχισα να τρέχω, να κολυμπώ, να πετάω, ούτε και θυμάμαι ακριβώς -ούτε που έχει και σημασία- και δόθηκα να εξερευνώ ό,τι άφησα τόσα χρόνια να περάσει μέσα από τα χέρια μου και δεν το ζωγράφισα στα τετράδιά μου. Είδα έναν νεαρό να αγοράζει ένα τριαντάφυλλο, χωρίς να έχει σε κάποια να το δώσει και να το χαρίζει στη μητέρα του. Είδα μια κυρία που φοβήθηκε να μιλήσει, αν και τα σημάδια στο σώμα της φώναζαν για το άσχημο βράδυ που πέρασε. Κάποια που της είπαν να έρθει Ελλάδα για να δουλέψει σε μία καφετέρια που την έλεγαν "μπορντέλο". Έναν ηλικιωμένο, πεσμένο στις κούτες που κάποιος του χάρισε, να ονειρεύεται ένα χελιδόνι που θα φέρει ειρήνη στην ψυχή του -χαρούμενος που δεν είχε συμβατικό περιστέρι για μια τέτοια δουλειά.

Έγραψαν πολλές σελίδες τα μικρά κοχύλια του δρόμου. Μα η πιο σημαντική ήταν εκείνη που χαράχθηκε μέσα μου. Ήταν ένα κύμα, πολύ ψηλό, πολύ αλμυρό που με χτύπησε με δύναμη. "Ποτέ δε θα ξεφύγεις από αυτό που πλάστηκες να είσαι", μου είπε, "Κοίτα ψηλά!" Δε σε καταλαβαίνω, σκέφτηκα στα κρυφά και γρήγορα το κύμα με έφτασε πάλι. "Θα μάθεις να λες ιστορίες γι' αυτούς που δεν έχουν φωνή. Θα μάθεις να μιλάς, γι' αυτούς που δεν ξέρουν. Για χάρη της δικαιοσύνης. Θα κρυφακούς μυστικά σχέδια στους ουρανούς και θα τα σιγοψιθυρίζεις σ' όσους ποτέ δε σήκωσαν το κεφάλι τους επειδή ντρέπονταν. Θα κρατήσεις μέσα σου πνοή να πάρει ζωή το χώμα στη σάρκα σου. Κι ύστερα, ναι ύστερα θα πετάξεις."

"Είμαι πολύ μικρή για ένα τέτοιο σχέδιο", γύρισα το κεφάλι και έψαξα για το ρολόι μου. "Ο καθηγητής είναι ήδη στο αμφιθέατρο κι έχω αργήσει με τα κοχύλια και τις λέξεις σου. Άλλωστε δεν είμαι καλή στα λόγια". Τρέχοντας, είδα στα αριστερά μου τη θάλασσα να γκριζίζει και να τραβιέται κάτω από την άσφαλτο. "Πού πας;" Της φώναξα. "Συγγνώμη. Μ' ακούς, συγγνώμη που δείλιασα. Δε θα αργοπορήσω να μιλήσω. Όσο μαζεύω τα δικά σου κοχύλια για να γίνουν οι λέξεις μου, θα μιλώ για εκείνους που δεν έχουν φωνή και θα ζωγραφίζω σχέδια πάνω απ' τα σύννεφα για να μαθαίνουν. Θα τους αποκοιμίζω στα βιβλία σου και κάθε πρωί θα τους ξυπνώ με ένα ποτήρι γεμάτο μυστικά. Εσένα που θα σε βρίσκω;" Κι εκείνη, η απέραντη θάλασσα, έσπρωξε το τελευταίο της κύμα ψηλά, μου έγνεψε και έγινε ατμός, έγινε ένα με τα σύννεφα. Κατέβασα το κεφάλι και χαμογέλασα. "Τώρα ναι, τώρα ξέρω. Στα πιο απίθανα  μέρη, εκεί είναι που πάντα θα σε βρίσκω".

Παράλληλα σύμπαντα

Όσο για μένα, δε θέλω άλλη αφορμή για καύχηση
εκτός από το σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
το σταυρό που πάνω του ο κόσμος πέθανε για μένα
κι εγώ για τον κόσμο.
Γαλάτες 6:14

Με συγκλόνισαν αυτά τα λόγια.

"Το σταυρό που πάνω του ο κόσμος πέθανε για μένα κι εγώ για τον κόσμο".

Κι είναι σαν ο Σταυρός να διαχωρίζει τις δυο αυτές ζωές και να στέκεται ανάμεσα τους. 
Κάθε φορά που κοιτάμε πίσω για να δούμε που βρίσκεται ο κόσμος, 
δεν βλέπουμε, δεν μπορούμε να δούμε τον κόσμο όπως παλιά. 
Αυτός βρίσκεται καρφωμένος πάνω στον Σταυρό.

Κι όπως κι εμείς κάθε φορά που κοιτάζουμε τον κόσμο βλέπουμε έναν σταυρό, 
έτσι και καθώς "σταυρώνουμε" τον κόσμο από πάνω μας, 
ο κόσμος όταν μας κοιτά βλέπει έναν σταυρωμένο. 

Ανάμεσα στο πριν και το μετά υπάρχει ένας Σταυρός. 
Ο μόνος δρόμος να ξανασυναντηθούμε με το πριν 
είναι να αφαιρέσουμε τον Σταυρό από ανάμεσά μας.

Κι έτσι, δε θέλω άλλη αφορμή για καύχηση, αλλά τον Σταυρό που νίκησε για μένα ο Ναζωραίος, ο Ιησούς, ο Μεσσίας. 

Και Θεός και ευάλωτος;


"Και τούτο είναι το σημάδι για να τον αναγνωρίσετε: Θα βρείτε ένα βρέφος σπαργανωμένο και ξαπλωμένο μέσα σ' ένα παχνί"... Όλοι όσοι τα άκουσαν έμειναν κατάπληκτοι μ' αυτά που τους είπαν οι βοσκοί.
Λουκάς 2:12,18


Αυστηρός, τιμωρός, "τ' αφεντικό" των ουρανών, απόμακρος ή αφηρημένος. Κάπως έτσι φανταζόμαστε τον Θεό κι σ' αυτό στο πρότυπο βασίζονται και οι θεοί που επινοούμε. Όμως, θα υπήρχε πιθανότητα να μας αφήσει εκστατικούς ένας Θεός που ακόμα και το μυαλό μας θα μπορούσε να δημιουργήσει ή έστω να χωρέσει;

Κι έτσι, σαν τους βοσκούς που ο άγγελος τους κάλεσε να συναντήσουν τον Μεσσία σε μια φάτνη, μένουμε κι εμείς κατάπληκτοι με αυτήν την εικόνα του Χριστού. Αυτή η εικόνα ενός ευάλωτου Θεού, ενός Θεού σε σώμα ανθρώπου, δεν θα περνούσε εύκολα από το μυαλό μας. Μα ποιος θα ήθελε να εφεύρει έναν Θεό που θα εμφανιζόταν σαν παιδί; Ποιος θα είχε τολμήσει να σκεφτεί κάτι τέτοιο για τον Θεό; Κι όμως αυτή είναι η ιστορία κι η εικόνα του Χριστού.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει από τότε που οι βοσκοί έμαθαν αυτά τα εντυπωσιακά νέα. Και το να είσαι Χριστιανός σήμερα περιλαμβάνει το να παραμένεις ανοιχτός στην πιθανότητα ο Θεός να σε εκπλήξει οποιαδήποτε στιγμή. Όπως, ακριβώς, εξέπληξε τους βοσκούς εκείνη την μέρα, έτσι μπορεί να εκπλήξει κι εμάς στο μέλλον. Ο ίδιος που ήρθε σαν μωρό, φασκιωμένος και εμπιστευόμενος άλλους να το ταΐσουν, συνεχίζει ακόμα να εντυπωσιάζει.

Βγάλε πρώτα τον τίτλο

Συχνά πυκνά, είναι σαν να υπάρχουν αόρατα νήματα που κινούν τα χέρια σου, το στόμα σου. Σε χαμογελάνε, σε γλυκαίνουν, σε θυμώνουν, σε μιλάνε ευγενικά, σε κρατούν σε απόσταση από τους γύρω σου. Είναι αυτά τα αόρατα νήματα που κρατούν πάνω σου μια αόρατη ταμπέλα του ποιος είσαι. Είσαι το καλό παιδί, το παιδί της εκκλησίας, το παιδί που οι γονείς του είναι περήφανοι για τους βαθμούς του. Το παιδί που προσπαθεί και αποτυγχάνει, η αιτία των καβγάδων. Είσαι άσχημος, όμορφος, χαζός, έξυπνος και η λίστα συνεχίζει.

Κι έρχεται η ώρα που σου τη δίνουν τα νήματα και προσπαθείς να τα κόψεις. Αρπάζεις την ταμπέλα σου και προσπαθείς να την κάνεις κομμάτια. Αρνείσαι να γίνεις μαριονέτα, αλλά αργά ή γρήγορα καταλήγεις κάτω από μια άλλη, μια ίσως καλύτερη, αλλά και πάλι καταλήγεις κάτω από μία ταμπέλα. Κι αυτή τη φορά είναι ακόμα πιο δύσκολο να την αμφισβητήσεις, γιατί την έχεις εσύ διαλέξει, εσύ έχεις σκαλίσει ένα ένα τα γράμματά της, έχεις εσύ επιλέξεις τα νήματά της.

Αλλά περίμενε. Σταμάτα λίγο. Μην, μην προσπαθείς να σπάσεις ξανά την ταμπέλα. Σήκωσε το κεφάλι σου και στερέωσε τα κουρασμένα από την πάλη γόνατά σου κι άσε να πάρει Εκείνος το φορτίο σου. Θα βγάλει τον τίτλο που σου έχεις φορέσει και θα σε ελευθερώσει. Θα σε ελευθερώσει από το φόβο του τι θα πουν για σένα ή του τι θα πεις εσύ για σένα. Θα σε κάνει αυτον/-ή που Εκείνος σε ονειρεύτηκε πριν καλά καλά ξεμυτίσεις στην ύπαρξη. Και πλέον, δε θα είσαι η μαριονέτα μίας αόρατης ταμπέλας, αλλά θα έχεις νέα ταυτότητα, θα στην έχει δώσει Εκείνος. Κι η νέα ταυτότητα, δεν είναι νέα ταμπέλα; Όχι, η νέα ταυτότητα είναι ο λόγος για τον οποίον υπήρξες.

Γράφει το Ακόρντο

Για το LogOut

Ένας υπηρέτης στην Κανά

Είναι αλήθεια πως είχαμε πανικοβληθεί. Η εβδομάδα του γάμου δεν είχε τελειώσει και το κρασί δε φαινόταν να φτάνει. Ενημερώσαμε τους υπεύθυνους και η Μαρία μας έδειξε στον Ιησού. "Κάντε ό,τι σας πει". Ξεκίνησα να ετοιμάζομαι να κατέβω στην αγορά για καινούργιο, μέχρι που Εκείνος με κοίταξε...

"Γεμίστε τις κανάτες με νερό", είπε. "Μααα... δεν, δεν μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε. Είναι οι κανάτες για τον καθαρισμό. Ιερά αντικείμενα." Tις γεμίσαμε. "Τώρα βγάλτε λίγο από το νερό αυτό σε ένα ποτήρι και δώστε το στον υπεύθυνο", συνεχίζει ο Ιησούς. "Μα είναι δυνατόν;" σκέφτηκα. "Ούτε μεθυσμένος δε θα μπέρδευε το νερό με το κρασί, πώς θα ξεγελάσουμε τον υπεύθυνο;" Αλλά κάθε φορά που τον κοιτούσα στα μάτια ήξερα πως έπρεπε να υπακούσω..

Πότε έγινε το θαύμα; Δεν κατάλαβα. Όταν ο υπεύθυνος το ήπιε, ήταν κρασί. Ναι, ο γιος της Μαρίας έκανε το θαύμα. Υπάρχει η φήμη ότι μπορεί να είναι ο Μεσσίας. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε κάτι για ένα νέο κρασί που κάποια μέρα θα με καλέσει να πιω μαζί με τον Πατέρα Του, στο δικό του σπίτι. Δεν κατάλαβα ακριβώς. Εγώ είμαι ένας υπηρέτης. Πώς θα αφήσω τον κύριό μου να πάω εκεί; Θα ήταν πάντως όμορφα να μπορούσα...

Κλεισμένη στο μπουκάλι


Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο πιο μεγάλος μου φόβος ήταν η μοναξιά. Μήπως ανάμεσα στο πλήθος, ανάμεσα στις παρέες και πάλι νιώσω μόνη. Και η αλήθεια είναι πως τελικά έτσι πάντα ένιωθα. Μόνη. Έβλεπα τους γύρω μου να γελάνε κι ήθελα να αρχίσω να κλαίω, γιατί όλοι έμοιαζαν να ταιριάζουν τόσο πολύ, όλοι εκτός από μένα. Ήθελα να τους κάνω να με συμπαθήσουν. Να γίνω αυτή που οι άλλοι θα ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί της. Ταυτόχρονα όμως ένιωθα και τόσο μα τόσο διαφορετική.

Έτσι έφτασα να βλέπω τον εαυτό μου σαν εκείνη την πεταλούδα που χαρούμενη ανακαλύπτει πως επιτέλους έχει φτερά. Ένα ένα τα σέρνει έξω από το κουκούλι της και αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να πετάξει. Αισθάνεται τον αέρα να τη διαπερνά καθώς πετάει. Νιώθει την κούραση στα φτερά της, αλλά και την χαρά να ανακαλύπτει νέα λουλούδια κρυμμένα στις λάσπες. Ονειρεύεται πώς οι άνθρωποι θα κοιτούν τα χρώματά της, θα τη φωτογραφίζουν στη φαντασία τους, θα προσπαθούν να την πιάσουν με μια απόχη ονείρων. Αλλά... στην πρώτη απόπειρα να πετάξει καταλαβαίνει πώς βρίσκεται κλεισμένη μέσα σε ένα μπουκάλι. Σε κάθε προσπάθεια να σηκωθεί από τον πάτο, το σώμα της χτυπάει στο γυαλί και κομμάτια από τα φτερά της -από την ψυχή της, διαλύονται. Είναι φυλακισμένη.

Έτσι ένιωθα για χρόνια. Φυλακισμένη σε εικόνες που είχα για τον εαυτό μου, στην ανησυχία μου να γίνω αποδεκτή. Η εικόνα των άλλων για μένα ήταν η γυάλα μου και δεν τολμούσα να βγω έξω από αυτήν παρά μόνο στα ποιήματά μου -αυτά που απαγορευόταν σε όλους να τα διαβάσουν. Αλλά δεν παλεύεται αυτό. Οι πεταλούδες ζουν για λίγο. Αν είναι να ζήσουν κι αυτό το λίγο στη γυάλα θα χάσουν τα πάντα. Έμαθα με πολύ κλάμα και σπασμένα κομμάτια απ' τα φτερά μου, πως θα ζήσω στην ελευθερία, όταν η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου δε θα καθορίζεται από τους ανθρώπους, αλλά από τον Θεό. Κι έτσι σιγά σιγά ξεμυτίζω στην ελευθερία. Εσύ νιώθεις τον αέρα στα φτερά σου;


Γράφει το Ακόρντο

Για το LogOut

Ο καταναλωτισμός ως θρησκεία


Έπεσα πρόσφατα στο άρθρο αυτό και με προβλημάτισε. Έχει, πράγματι, ενδιαφέρον να δούμε τη σχέση θρησκείας και εξάρτησης από επώνυμες μάρκες, όπως την μελέτησαν δύο πανεπιστήμια.

η υπόθεση...
Η υπόθεση στηρίζεται στην παρατήρηση των ερευνητών, πως σε περιοχές που η θρησκευτική πίστη είναι πιο έντονη, ο αριθμός των επώνυμων καταστημάτων (π.χ. Apple ή Gap Macy) είναι σχετικά μικρός. Αυτό ίσχυε ακόμα και όταν υπολόγιζαν και άλλες μεταβλητές (πχ. επίπεδο του εισοδήματος, εκπαίδευσης ή βαθμό αστικοποίησης). Άρα όπου η θρησκεία είναι πολύ δημοφιλής, οι μάρκες βρίσκουν μικρότερη απήχηση και αντίστροφα.



έλεγχος υπόθεσης
Για να ελέγξουν την υπόθεση έκαναν δύο πειράματα.

α. Ζητήσαν σε μια ομάδα να γράψει μία έκθεση με θέμα "τι σημαίνει για εσάς η θρησκεία", ενώ σε μία δεύτερη ομάδα τη "ρουτίνα μιας τυπικής μέρας". Μετά, κάλεσαν και τις δύο ομάδες να επιλέξουν μεταξύ δύο προϊόντων, ένα επώνυμο κι ένα μη επώνυμο (πχ. Ralph Lauren έναντι κάποιας άλλης μη επώνυμης μάρκας γυαλιών), μέσω ενός ερωτηματολογίου. Τα προϊόντα χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες. Προϊόντα αυτοέκφρασης (πχ. τα γυαλιά ηλίου) και λειτουργικότητας (Energizer έναντι CVS μάρκας μπαταρίας). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα που έγραψαν το δοκίμιο σχετικά με τη θρησκεία ήταν λιγότερο πιθανό να επιλέξουν την επώνυμη μάρκα. Στα λειτουργικά προϊόντα δεν φάνηκε να υπάρχει κάποια διαφοροποίηση στις επιλογές.

β. Το ίδιο φάνηκε και συγκρίνοντας τις επιλογές των ατόμων σε σχέση με το αν αυτοί δήλωναν θρησκευόμενοι ή όχι. Η μέτρηση της "θρησκευτικότητας" έγινε με ένα ερωτηματολόγιο κι όπως ήταν αναμενόμενο, αυτοί που έβγαζαν υψηλά αποτελέσματα στη θρησκευτικότητα ήταν λιγότερο πιθανό να επιλέξουν επώνυμες μάρκες.

συμπέρασμα
Και τα δύο εξυπηρετούν (θρησκευτική πίστη και καταναλωτισμός) μία παρόμοια ψυχολογική ανάγκη, την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράζει δημόσια την αξία του.

"Είμαι ανεκτικός", κλείνει ο συγγραφέας του άρθρου, "στην άποψη ότι οι άνθρωποι θέλουν, είτε από σχεδιασμό ή από λάθος τους να καταλήξουν στην λατρεία κάποιου θεού, αν ως "θεό" εννοούμε "κάποιον που πρόθυμα του προσφέρουμε υπηρεσίες και θυσίες σε αντάλλαγμα με ένα νόημα και σκοπό στη ζωή". Για μερικούς, μία ζωή χωρίς θρησκεία είναι μια βελτίωση για τους ίδιους και τους γύρω τους. Οι άθεοι και αγνωστικιστές μπορούν υπερήφανα να μετρήσουν ανάμεσά τους πολλούς σκεπτόμενους και συμπονετικούς ανθρώπους. Αλλά καθώς η ανθρώπινη φύση είναι αυτό που είναι, υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι που φεύγουν από μία θρησκεία, απλά μετακινούνται στην κατηγορία των τεμπέληδων πρώην θρησκευόμενων ανθρώπων.  Παλαιότερα περνούσαν τα Κυριακάτικα πρωινά στην εκκλησία, τώρα απλά αφιερώνουν περισσότερο χρόνο για ύπνο ή τηλεόραση. Τα χρήματα που προόριζαν για την εκκλησία τώρα τα χρησιμοποιούν για να πληρώνουν τα "green fees". Είμαι πεπεισμένος ότι ο κόσμος θα ήταν ένας καλύτερος τόπος, αν όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρνούνταν να προσκυνήσουν στον βωμό του Gucci, Gap και Lexus αλλά τον Θεό".